//จาก Facebook เหมือนเดิม

นึกย้อนไปถึงสมัยก่อน
ตอนเรียนสถาปัต ก็ไม่เห็นว่า จะรู้สึกไม่ดี
ตอนนั้น ลำบาก เรียนหนัก ก็ยังใช้ชีวิตต่อไปได้
มีความมุ่งมั่น พยายาม ขยัน ไม่เศร้า
แต่ต้องลาออก เพราะหลายเหตุผล
.
พอโตมา ช่วงหลังมานี้
สะสมความห่วยติดต่อกันมาเรื่อยๆ
กลายเป็นคนไม่ได้เรื่อง อ่อนแอ ขี้แพ้
เจออะไรนิดหน่อย ก็รู้สึกไม่ดี
รู้สึกว่าชีวิตยาก
.
แต่เร็วๆนี้
สถานการณ์คือ เราไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ฆ่าตัวตาย
ต้องมีชีวิตต่อไปทั้งแบบนั้น
โลกนี้ ไม่มีที่ให้คนอ่อนแอ
จึงจำเป็นต้องหาวิธีการ จัดการกับความรู้สึกไม่ดี
จัดการกับชีวิต
(
เช่น
ต้องมองโลกใหม่ว่า
ชีวิตคือ ความยากลำบาก เต็มไปด้วยปัญหา
สับสนวุ่นวาย กว้างใหญ่
ไม่สวยงาม ไม่เหมือนที่คาดหวังว่ามันควรจะเป็น
ฯลฯ
ความสุข ความง่าย ความสบายนั้น เป็นเรื่องเพ้อฝัน
ถ้าเลือกจะมีชีวิตอยู่ ก็ต้องลำบาก ฯลฯ เป็นปกติ
)
แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไป ทั้งแบบนั้น
แม้ว่า จริงๆแล้ว จะเป็นคนอ่อนแอ
ทั้งๆที่ จริงๆแล้ว รู้สึกไม่ดี
.
ใครๆ ก็ต้องเจอเรื่องราวเหมือนๆกัน
ต้องเรียน ต้องทำงานกันทั้งนั้น เป็นต้น
คนอื่นๆ เขารู้สึกอย่างไร กับการมีชีวิตกันนะ
.
ฝรั่งชอบพูดว่า อะไรๆก็ขึ้นกับ attitude
แต่เราคงไม่สามารถกลับไปเป็นแบบเดิมได้แล้ว
เป็นได้แค่คนไม่ได้เรื่อง
ที่ต้องดิ้นรนมีชีวิตต่อไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ฆ่าตัวตาย

สมัยก่อนนี่มีเรื่องดีเยอะจริงๆ
ขยันทำงาน มีแรงบันดาลใจ
ได้ออกกำลังกาย
เป็นโรคน้อยกว่าปัจจุบัน
มีคนที่ชอบ (แต่เขาไม่ชอบเรา)
มีสังคมในระดับนึง
ไม่เศร้า ไม่เหงา
ไม่ต้องทำสิ่งบันเทิง ก็รู้สึกดี
ประมาณนั้น
.
แต่ก็ นอนน้อย
แล้วทำร่างกายพัง มาจนถึงวันนี้
อาจจะเป็นส่วนหนึ่ง ที่ทำให้ เราเลิกขยันทำงาน
+
แม้ว่า โตมา จะกลายเป็นคนไม่ได้เรื่อง
ถ้าวัดจากมาตรฐานสังคม
แต่ เราชอบนิสัยตัวเอง ในปัจจุบันขณะ มากกว่าอดีต เสมอ
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

Comment

Comment:

Tweet

เราก็ชอบนิสัยตัวเองตอนนี้มากกว่า การสูญเสียเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต...

#1 By ลอยลมเล่น on 2016-03-07 22:12

เราก็ชอบนิสัยตัวเองตอนนี้มากกว่า การสูญเสียเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต...

#1 By ลอยลมเล่น on 2016-03-07 22:12